اتاق

آمدم چیزی بنویسم،نوشتم هم، اما پاک اش کردم.همه چیزی را که نمی شود نوشت!

" ...             .                  ،        .                                    .                 ،

       ؟           !

                              :               ؟

          ...                                        ،                 .                        ؟

                                                         (!)                   .

                                .                                                                 ...

       !                 .         

            ،                                                       .               ! ... "

این،همان نوشته بود؛ منتها کلماتش حذف شد و علامات اش ماند.

خودتان از روش جایگزینی استفاده کرده،متن را با لغات مورد علاقه تان باز سازی کنید!

-+-+-

سرما همه را به هم نزدیک تر کرده است.

گاهی احساس می کنم سه تا حلزون در یک لاک جمع شده اند!

-+-+-

اگر قرار باشد هم باران هم برف به خاطر لطافتشان لابد، مظهری از زنانگی باشند،

قطعا تگرگ نشانه خوبی برای مردانگی خواهد بود!

-+-+-

کاش مَحرَم به مُحرّم بشویم...

قطاری است که می رود و نزدیک است که به ایستگاه آخر برسد.آخری که پیدا نیست کی باشد و کجا.کی صدا برآید که:هان!مسافر لحظه های زندگی! پیاده شو!

رفتن است و رفتن.از کوپه ای به کوپه ای و از واگنی به واگنی دیگر.وصال است و فراق؛رسیدن است و بریدن؛بدست آوردن و از دست دادن؛جمع کردن است و بخشیدن؛ تعلیم است و تعلّم؛آموختن است و آموختن! دیدن است و چشیدن؛تلخ است و شیرین و شور و ترش!هزار رنگی است و بی رنگی.

بایستی،قطار نمی ایستد.بایستی،تو می ایستی!کدام کوپه باشی؟فرقی ندارد.به ایستگاه‌ات که رسیدی،پیاده ای!

خوشا پریدن! خوشا پرواز! خوشا پیاده‌ی پرنده شدن!

-+-+-

تاریخ ما را می برد.تاریخ- حداقل در سرانجامش - قاضی عادلی است.نمی شود ماند تا همیشه.به امید هم‌قدمی‌ ِ کسی.باید رونده بود.تنها، یا با مسافری دیگر.رفتن،مسافر خودش را می آورد.اگر نه از ابتدای راه،در طول راه.مسیر خالی نیست از آدم‌هایی که راه پیمایند.نمی شود ایستاد.بایستی،زمان نمی ایستد.بایستی،تو می ایستی!

-+-+-

بدی تاریخ اینست که در گفتن اشتباهاتمان،تاخیر دارد!وقتی می فهمیم،که شاید درهای برگشت،دیوار شده باشند.

-+-+-

می رویم ولایتمان؛مشهد. مگر جبر جغرافیایی مرهمی باشد بر پراکندگی خاطرمان!

-+-+-

همین!

هفته ای که گذشت هفته خوب و غمناکی بود!از خانه سالمندان تا جشن تولد دوچرخه.

اگرچه پشت آیفون خوت را معرفی می کنی اما برای باز شدن در،نگهبان باید اول قفل آنرا باز کند!این یعنی ورود و خروج فقط با هماهنگی.شاید حبس! یعنی مراقبت بیش از حد.سخت است وقتی می بینی از بین تمام میوه ها تنها می شود موز آورد.سختی های اینجا کم نیست.فرصت کم بود.

فرصت همیشه کم است.دیدن پادشاهانی که قلمروی حکومتشان تخت خوابشان است.درازکش،آرام،ضعیف،چشم به در... . این دیگر خیلی بد است.انتظار.انتظار آمدن کسی به مهمانی شان.کسی غیر از پرستار هایی که زیر شانه هایشان را بگیرد، بلندشان کن،غذا به دهن شان بدهد،تر و خشک شان بکند و... .انگار اتاق انتظار مرگ.هر روز و هر ساعت و هر لحظه...

فرصت کم بود.فرصت همیشه کم است.نشد دم همه شان را ببینیم و حرف شان را بشنویم.خورشید می رفت تا بخوابد و این یعنی شام و خواب آنها هم!

بیشتر از اینها باید گفت.درسهای زیادی را در مدرسه سالمندان رایگان می آموزند.اما بیشتر از اینها نمی گویم.خودتان بروید!

گمان می کنم اگر نه هر چند هفته، برای یک بار هم که شده باید رفت و دید و فهمید.

بعنوان یکی از آن پنج نفر از آنها که بودند و آنهایی که دلشان با ما بود،ممنونم.

-+-+-

اعصاب چشمی بعضی از ما آدمها به جای مغز، به ماشین حساب وصل شده است!

برای همه چیز عدد و رقم می گذاریم.همه کارهایی که می کنیم،همه چیزهایی که می بینیم،می گیریم،می دهیم.حسابگریِ مفرط! ماشین حساب های جاندار!

اتفاقا دندان های اسب پیشکشی را هم تا آسیاب و عقل، می شمریم!

کاش "کمیت" اختراع نمی شد!!

-+-+-

گفت:"برای کسی بمیر که برایت تب کند"...و ما هنوز زنده ایم!

یا به عبارت دیگر برای خیلی ها مُردیم بی آنکه برایمان تب کنند!

-+-+-

به بعضی ها عاشقی نیامده است.معشوقی هم به بعضی های دیگر!^۱

-+-+-

این قرار هم حرف ها میزند ها!

.................

۱) زدن این حرف ها هم به من!!