با توجه به برنامه ریزی های فوق دقیق دانشگاه ما دقیقا تا امروز ۵ روزه که ما شام و نهار نداریم... یعنی چون امتحانا تموم شده باید غذا هم تموم بشه...بماند که ما هنوز فردا تحویل پروژه  داریم و بچه های معماری هم تا هشتم تحویل کار دارن.

لذا ۵-۴ روزی هست که وضع سیب زمینی فروشا و تخم مرغ فروشای دور و بر خوابگاهمون توپ شده!

---

فردا میریم سفر...با اتوبوس مدرن دانشگاه...( در کیفیت این اتوبوس همین بس که تو سفر شیراز از قسمت عقب اتوبوس - موتور خونه ش - یک عدد گربه بیجاره وارد اتوبوس شده و خدا رحم کرده که با وجود چند تا خانم محترم ایش ایشی! اتوبوس چپ نکرده!)

بعله...این آخرین پست من در این سال تحصیلیه...اگه عمری بود خونه که رسیدم یه حال اساسی به این اتاق درب و داغون میدم...

شما هم تابستونی بیکار نباشین...این اتاق یه عالمه جا داره...

خوب... آخرین مطلب رو به نزار قبانی اختصاص میدیم...اثری با عنوان دوستت دارم

---------

دوستت دارم

بر تقويم 30 اسفند رهايت نمي كنم

بر بازو هايم مي خوابانم و ميان فصول چهار گانه مي چرخانمت

در زمستان      كلاه پشمي سرخي بر سرت مي گذارم        سردت نشود

پاييز           تنها باراني ام را بتو مي دهم                 خيس نشوي

بهار           بر چمن هاي تازه مي خوابانمت           تا صبحانه را

با گنجشك ها و ملخ ها بخوري

تابستان                        تور كوچكي برايت مي خرم              

تا صدفها را شكار كني        مرغان دريايي             و ماهيان بي نام را

دوستت دارم

نمي خواهم تو را به خاطرات دور پيوند دهم

به حافظه قطار هاي مسافري

تو آخرين قطاري هستي كه شبانه روز       بر رگهاي دستانم سفر مي كند

تو آخرين قطار من            من آخرين ايستگاه تو

دوستت دارم

نمي خواهم تو را به آب پيوند دهم        يا به باد

به تاريخ هاي هجري و ميلادي              به جذر و مد دريا

                                                 ساعات كسوف و خسوف

                                        و مهم نيست ايستگاه هاي هواشناسي

                                      يا خطوط فنجان هاي قهوه چه مي گويند

                                       چشمان تو به تنهايي پيامبر گونه منند

                                                 مسئول شادي جهان !

دوستت دارم

مي خواهم تو را به زمان             به حال و هوايم پيوند دهم

ستاره اي در مدارم !

مي خواهم شكل واژه ها شوي         و سپيدي كاغذ

هر كتابي كه چاپ مي كنم    مردم كه بخوانند    تو چون گلي در آن باشي

شكل دهانم          حرف كه مي زنم       مردم تو را شناور در صدايم ببينند

شكل دستانم     به ميز كه تكيه مي كنم       ترا ميان دستانم خواب ببينند

                                                       پروانه اي در دستان كودكي  !

من عاشق حرفه ايم            شغلم عشق تو

عشق چرخان روي پوستم           تو زير پوستم

من خيابان هاي شسته از باران بر دوش به جستجوي تو

چرا به من و باران ايست مي دهي ؟

وقتي مي داني        همه زندگيم با تو         در ريزش باران خلاصه شده

و تنها حسم      هنگام بوي سينه هات           حس باران

چرا ايست مي دهي ؟

وقتي مي داني        تنها كتابي كه پس از تو مي خوانم      

                                                           كتاب باران است

دوستت دارم

اين تنها كاريست كه آموخته ام و دوست و دشمن به آن حسادت مي كنند

پيش از تو         آفتاب و كوهها و جنگل ها      واژه ها و گنجشك ها

                                                              سر گردان بودند

ممنونم       كه به مدرسه راهم دادي

ممنونم       كه الفباي عشق را آموختي

ممنونم        كه پذيرفتي عشقم باشي

زمان در چمدان توست وقتي به سفر مي روي

در خيابان هاي چهره ات در گردش   

معشوقه ازلي !

دنبال مسافر خانه مي گشتم        و دكه اي كه از آن روز نامه مي خريدم                                                                                                 

                                     و بليط هايي كه هيچ وقت برنده نمي شدند ...

نه مسافر خانه      نه دكه

كه انتشار مجلات       بعد از تو       متوقف شد       و شهر نقل مكان كرد

                                                                 و پياده روهاش را برد

آفتاب              صندوق پستي اش را تغيير داد

ستارگان         ـ كه تابستان اجاره مي كرديم ـ        تسليم شدند

درختان            نشاني شان را تغيير دادند

و گنجشك ها جوجه هاشان         و آلبوم ترانه هاي كلاسيك شان را

                    ـ كه سخت مواظبش بودند ـ        بر داشتند و كوچ كردند

                                    دريا خود را به دريا انداخت و غرق شد

در كوچه هاي باراني صدايت      قدم زنان

                      دنبال چتري كه از باران محافظتم كند

                          نقشه شهر تو      در دست

        نام رستو رانهايي را كه با هم رقصيده بوديم        در خاطر ...

پاسبان ها خنديدند و گفتند         اين شهر         

                       در قرن دهم پيش از ميلاد           غرق شده ست

در ايستگاه هاي استقبال تو

در ايستگاه هاي بدرقه ات

              از كوپه هاي درجه يك       مي پرسم

            بر در ها            دهها سبد گل          نوشته اي به تمام زبانها              

                                                           : « لطفاً مزاحم نشويد »

با مرد ديگري به سفر رفته اي ؟

كه بتو خانه شرعي       جنس شرعي    و مرگ شرعي داده ست ؟

معشوقه ازلي !      چرا زمان در چمدان به سفر مي روي ؟

                         چرا نام روز هاي هفته را برده اي ؟

                              نقشه ماهها و سالها را ؟

                                 گردي زمين را ؟

                من خروجت را از خونم تحمل نمي كنم

                             مثل ماهي كه از آب

     تو همسفر خون مني                 خونم را نمي توانم عوض كنم

نوع كميابي ست       مثل پرنده هاي كمياب     كتاب هاي خطي

                         و تو تنها زني كه مي تواند     خون به رگم بدواند

تو توريست بودي  

داخل شدي و خارج

صدايت سرد          چون ورق هاي پاره در پرواز

احساساتت             مرواريد هاي مصنوعي ژاپني

بيروتي كه با تو كشف كردم            عروسي كه با تو ساختم

و طول و عرضش را با تو زندگي كردم      از طبقه دهم

                                                          پايين پريد و هزار تكه شد

از روييدن درون من دست بردار

زن       

كه زير پوستم جنگلي انبوه مي شوي

كمك كن             عادتهاي كوچكم را بتو         از دست دهم

بوي تنت را

كه از پارچه هاي پرده اي         طبقه هاي كتابخانه       و بلور گلدانهاست

كمك كن

نامي را         كه در مدرسه داشتم     بياد آورم

كمك كن

شكل شعر هايم را بياد آورم        پيش از آن كه       شكل تو شوند

كمك كن

زبانم را باز گردانم        كه مفرداتش را به اندازه تو دوختم

و جز بر تن تو           بر تن هيچ زني                 اندازه نيست

نشانم بده           كتابي را كه در آن نيستي

                       گنجشكي كه از مادرش آواز تو را نياموخته

                       درختي كه از برگ هايش نباشي

                       و رودخانه اي      كه شيريني پاهايت را     نچشيده باشد

با خودت چه كرده اي ؟

شاهزاده خانمي كه بادها به فرمانت

و بارش باران               قد سنبله گندم          شماره گل هاي شقايق

شاهزاده خانمي كه سينه هات              آب و هوا را پديد آورد

                                                  و جذر و مد از اوست

                                 و كشتي ها بسويش مي روند       تا خود را

                                         با عاج و شراب و آناناس پر كنند

با خودت چه كرده اي ؟

زن

كه از ريزش كلام تو بر زمين               درخت ها مي روييد

                   و از حركت سايه ات بر تنم         فواره هاي آب مي شكفت

چرا از سينه ام كوچيدي و بي وطن شدي ؟

از زمان شعرم بيرون رفتي          و زمان سختي بر گزيدي

چرا دوات سبزم را شكستي ؟

كه با آن نقاشيت مي كردم ...

و زني شدي ...

سياه ...

اصلا اگه عجیب نباشن پس چی باشن؟...از بیکاری که بهتره!...

به حال اونایی تاسف میخورم که میگفتن: ما که رای نمیدیم اما اگه بدیم  به معین میدیم. خوب بیا...اینم نتیجه ش...

احتمالا حالا همه در یک حرکت انقلابی دست در دست هم به هاشمی رای میدن!!...چون اینجوری که اینا میگن قراره احمدی نژاد وسط خیابونا پرده بکشه تا مرد و زن از هم جدا بشن!!!(البته واضحه که آمار گوسفندان خیلی زیاده اما نه اینقدر که همه گوسفند باشن!...چند تا جونور دیگه هم پیدا میشه!)

حالا دیگه تا اطلاع ثانوی:بوووووق....

فعلا...

روز آخری یه کم حال همه رو گرفت...امتحان هنر و تمدن اسلامی با ۱ سوال تشریحی و ۱۹ تا اسلاید!!! و البته با یک ساعت و نیم تاخیر...

در هر حال این ترم هم...

چند روز دیگه یه سفر دانشجویی داریم به غرب ایران...بعد از اون به محض رسیدن به یه آبادی(جایی که کافی  نت داشته باشه!) براتون سفرنامه مینویسم...

---

و اینکه:

 آن مرد آمد....آن مرد بی باران آمد...آن مرد با کمک یاران آمد...نتایج تا این لحظه که اینو میگه..

البته به قیافه من که نمیخوره اهل این جور چیزا باشم...اما از اونجایی که بعضی وقتا غافل گیری هم عالمی داره بنابر این یه متن عاشقانه کوچیک...خودتون متوجه بشین که وقتی وسط امتحانای پایان ترم آدم شعر عاشقانه بزنه امتحاناش چطوریه دیگه...

اگه یه روز بغض گلوت رو فشردبهت قول نمی دم که می خندونمت

اگه یه روزنخواستی به حرف کسی گوش کنی بهم بگو.......

اگه یه روزخواستی در بری حتما خبرم کن قول نمی دم که ازت بخوام بمونی

اما میتونم باهات بدوم

سلام...
بعد از ۱ ماه و نيم حالا که وقت رفتنه اومدم که بگم برا تابستون مطلب بدين...

!!!

---

برا اینکه همینجوری تموم نشه یه رباعی قدیمی :

آنانکه به جیب پول دارند

بی دود چراغ غول دارند

یک عده شبیه ما به جایش

میلیارد نفر فضول دارند!

نیم ساعت دیگه امتحان دارم...خدا به خیر کنه!...فعلا

چند روزی که تعطیل بودیم(ضمن گرامیداشت مناسبتهاش) و از فردا هم امتحانات ما شروع میشه.

احتمالا یه کم دیر به دیر ببینمتون...دانشگاه ما امتحاناتشو قبل از تیر ماه تموم میکنه(احتمالا مهمونای تابستونی امسال که تو خوابگاه ها ساکن میشن زودتر میرسن!)

و این آخر ترمی و وقت امتحانا طی یک اقدام انقلابی مدیران ۳گروه از دانشکده مون عوض شدن!!دقیقا همین الان وقت اینکار بود...شک نکنید!

تبریک به جدیدا...بای بای به قدیما

---

این انتخابات هم خیلی باحاله...کاش هر سال یه انتخاباتی برگزار میشد بلکه مردم از این افسردگی در بیان...نوشته: سالها باید تا مادر گیتی چو تو بزاید.....

آخه تبلیغ به چه قیمتی؟...بیچاره سعدی

---

نوشته بودم چرا به روز نمیکنی؟...فرداش تو وبلاگش نوشت:"به روز شد"!!!

بذارین امروز دیگه از دانشگاه چیزی نگم!...بای بای

---

مثه اینکه بالاخره فردا وامهای این ترم به دست بچه ها میرسه...برای تهیه بلیط برگشتمون بدرد میخوره!

---

چند روزی هم هست که هی زنگ میزنن به خوابگاه و یکی یکی بچه ها رو میخوان که برن پیش معاون دانشجویی....قضیه ازین قراره که چند شب پیش متاسفانه یا خوشبختانه برق کل خوابگاه قطع شد...

خوب دیگه...نه اینکه بچه ها از دست مسئولین به شدت راضین برا همین یه کم سر و صدا بلند شد(البته مثه اینکه از یه کم زیاد تر بوده که به گوش معاون دانشجویی رسیده)...تو این گیر و دار مسئول عزیز(!) خوابگاه که هر ماه به زور مشرف به حضورشان میشویم سر رسیدن و به سرعت برق و باد تمام اسامی شلوغ کاران رو نوشتن...(باید به بینایی این عزیز تبریک گفت که در آن تاریکی چه طوری این همه اسم رو نوشتن)...ماموریت تمام شده بود و حالا نوبت به معاون بود که ماموریتش رو انجام بده...این بود که بچه ها به اتاق فوق سری معاون راه پیدا کردن( آخه این اتاق هم قضیه داره...آقای معاون به این سادگیا کسی رو تو اتاقش راه نمیده و سعی میکنه از همون پشت شیشه جواب دانشجو رو بده...این اتفاق برا خودم افتاده)...

بعله ...آقای معاون هم به شیوه فسیل شده ای میخواستن که از بچه ها حرف بکشن...با این ترفند که اگه اسم بقیه رو بگی کاری به کارت نداریم!!!(یکی اینجا داره پشت گوشش رو نشون میده!!!)

بعله...نمی دونم چرا اینجا حتما باید یه سر و صدایی بلند شه که چند تا از مسئولین رو ببینیم...

به امید رفاقت مسئولین و دانشجویان(عمراً!!!)

البته واضح و مبرهن است که هیچ آدم عاقلی دوست نداره وسط جلسه رسمی گرد و خاک بلند کنه اما بعضی از گرد و خاکها باعث میشن بعضیا همچین چشماشونو بمالن تا شاید بعدش متوجه اطرافشون بشن...(ضمن اینکه در تمامی جلسات دستمال کاغذی موجود هست و ازین بابت نگرانی ای وجود نداره)

بعله...هنوز که سالمیم و اخطاری دریافت نکردیم( کاری هم نکردیم که بخوایم اخطار بگیریم..اصلا کسی که برا اخطار گرفتن کار بکنه یه جورایی خودش تو آفسایده!)...اما اگه دریافت کردیم برا اطلاع دوستان هم که شده آگهی ترحیم رو میزنیم تو برد.

---

این آخر ترمی کم کارای عقب افتاده داشتیم که این قضیه هم + چند تای دیگه اومد روش...به امید حل همه مشکلات...

به وبلاگ یکی دیگه از دانشجوها سر میزنیم...امیر مرزبان و یه غزل از اون:

«من»

 همين که چشمهايم را ببندم با تمام درد سر هايش

ميان خاطراتم غوطه ور خواهم شد و خون جگر هايش

کسی را در ميان بادها گم می کنم هر بار و می بينم

پرستويی به دستان خودش سوزانده يک يک کُلّ ِ پرهايش

زمان شمشير بر می دارد وُ حتا زمين خنجر به پهليويم...

به پايم می زند روز و شب تکراری ام هر دم تبر هايش

شبيه جنگهای تن به تن که آخرش بازنده می ميرد

نشستم تا ببند روی من يکباره دنيا را و درهايش..........

روايتهای من اينجا هميشه آخرش نقطه است 

به قول تو ــ کسی دلبسته ی معشوقه ی عصر حجرهايش../

(())

کجای قصه ــ جوری که نمی دانم ــ مرا از «من» زدی بيرون ؟

که جور ديگری پاهای من می خواند اين راه و خطر هايش

خودت می دانی! ــ اين سردار پير خسته هر کاری نکرد و کرد!‌ ــ

نمی اندازد اينجا ــ پيش پای دشمنش ــ تيغ و سپرهايش

خودت می دانی...اصلاً گوش کن! يک آدم عاشق چه می خواهد؟

تو باور کرده ای سنجيده ات اينبار با تحليل گر هايش!!

نه با «حرف» و«حديث»و«آري» و «نه»...«بايد» و «شايد»!

خيالی نيست !پايت می دهد يک روزی از اين بيشترهايش

خيالی نيست!می خواهی بماند لال پس لابد نمی دانی ؟!

که خوانده قصه را  در گوش «دنيا» با تمام کور و کرهايش!

به محض اينکه بيتی تازه در شعر جديدم شعله می گيرد

به تصديق همين که می توانم باز هم (جنبيده) سرهايش

...تويی که بادها هر روز می آيند در پرچين موهايت...

...خجالت می کشد پيش تن اين دشت با کوه و کمر هايش...

تويی که هر چه تشبيه و خيال و وصفهايم پيش چشمت هيچ...

تويی که عاجزم از ثبت لبخند تو با کُلّ ِ هنر هايش

(())(())

خودت ديدی !تمام حرفها و غصه هايش ختم شد با خنده های تو!

برای توست اين «هفتاد من» ...تفصيل و اظهار نظر هايش

....

کسی که اول بازی خودش را کشته چيزی هم ندارد !پس

به رويش هم نياورده است اينجا حاصل سود و ضرر هايش

دو باره چشم هايشرا ببندد!حرفهايش را نگويد ...چشم!

به پايان می رسد با چشم های بسته پايان سفرهايش...

.....

....

خودت ميدانی اميّد کمی دارد ...ولی می بيندت يک روز!

همانطوری که چشمش باز شد يعقوب با پيراهن دست پسرهايش!!!

برگرفته از وبلاگ: اتاق 203

سلام علیک...

بلاگفا اینجا یه کم قاطی کرده...برا همین من نمیتونم وبلاگم رو ببینم...چشم بسته این مطلب رو پست میکنم.

سیاوش آخوندی یه کار کوچیک فرستاده...با هم میخونیمش و اگه نظری راجع بهش دارین لطفا براش بنویسین

وقتی از مهمانی شبانه برگشتم به یاد تو تاصبح بیدار ماندم.خیلی ساده

هیچ وقت نگران این نبودم که فردا صبح خورشید طلوع نکند.

همه چیز تازه بود.نان داغ و چای داغ

داغ داغ به عکست نگاه کردم.تو دستت را به من داده بودی و من هیچ وقتی این عکس را ندیده بودم

الان به تو فکر میکنم.تنها...

به من حق بده که من حق انتخاب دارم.

اینکه تو پیامبرم باشی یا آنکه آن کسی که آن بالاست خدای من.

دستت را به من بده .

تو همسفرم باش پیامبر نمیخواهم. خدای من آن بالاست.

خدا به من نگاه میکند و من به تو و تو به دستهایمان در عکس

---

همایش فردوسی هم با شکوه و البته با تاخیر نیم ساعته برگزار شد...جای همه شما خالی .موزه هنرهای معاصر اصفهان تا به حال همچین جمعیتی رو ندیده بود.سخنرانی آقای کزازی ، اجرای نقالی مرشد ترابی و اجرای قطعاتی از موسیقی توسط ارکستر ملی اصفهان (که اولین اجرای رسمی این گروه هم به حساب می آمد) از برنامه های این همایش بود.

---

و اینکه جریان انتخابات هم با خنده داری هرچه تمامتر آغاز شد!...

این هفته آخره که میایم دانشگاه ... نمی دونم چی شده که این آخر کاری همه به فکر افتادن نشریه بدن بیرون....امروز ۲ تا نشریه و ۲-۳ روز دیگه هم یکی دیگه میاد برا فروش.........سر امتحان و نشریه گیری؟

---

میخواستم یه کم درد دل کنم...دیدیم یکی این کاروانجام داده که یه جورایی حرف دل منم هست....پس همینو میذارم:

...هرچه می‌نويسم ؛ پنداری دلم خوش نيست ؛
و بيشتر آنچه در اين روزها نبشتم؛ يقين ندانم که نبشتنش بهتر است از نانبشتنش .
ای دوست؛
نه هرچه درست و صواب بود ؛ روا بود که گويند.....
ونبايد که در بحری افکنم خود را که ساحلش به ديد نبود ؛
و چيزها نويسم بی{خود} که چون {وا خود} آيم بر آن پشيمان باشم و رنجور.
ای دوست می ترسم از مکر سرنوشت .....
حقا ؛ و به حرمت دوستی ؛ که نمی دانم که اين که می‌نويسم راه سعادت است که می‌روم
يا راه شقاوت؟
و حقا که نمی دانم که اين که نبشتم طاعت است يا معصيت؟
کاشکی ؛يکبارگی ؛نادانی شدمی تا ؛ از خود ؛ خلاصی يافتمی!
چون در حرکت وسکون چيزی نويسم ؛ رنجور شوم از آن به غايت!
و چون در معاملت راه خدا چيزی نويسم ؛ هم رنجور شوم ؛
چون احوال عاشقان نويسم نشايد ؛
چون احوال عاقلان نويسم ؛ هم ؛ نشايد؛
و هرچه نويسم هم نشايد ؛
و اگر هيچ ننويسم هم نشايد ؛
و اگر گويم نشايد ؛
و اگر خاموش گردم ؛ هم نشايد ؛
و اگر خاموش گردم ؛ هم نشايد.........

عين القضات
رساله ی عشق

 برگرفته از:صندلی