اتاق

 درمان بعضی درد ها به مجاورت است؛به حضور.
همجواری، خیلی وقت ها بی نیاز از هرگونه توضیح و تشریحی،کار خود را می کند.خیلی وقت ها کنار هم بودن،عین التیام است.چه بی قراری هایی که بی نیاز از هر دارو و درمانی،با همسایگی کسی،حل شده است؛قرار شده است.
دیدار اگرچه با خود بیم دلتنگی آینده را دارد،اما در جریانش،آدمی را آرام ترین دریاها می کند؛وسیع،خواستنی،رها...
می خواستم بگویم بودن بعضی ها به نبودن خیلی چیزها می ارزد.حتی دور بودن بعضی ها هم...
-+-
این ها آه و ناله نیست ها!این ها رد همان قلمی است که یک هفته پیش،به گواهی داورانش،سوم شعر در جشنواره طنزمکتوب کشور شده است مثلا!(بیشتر از مقامی که اعتبارش هم الان برای من شده است: گذشته ها گذشته،دیدار چند دوست و یک معلم ارزش داشت.دوست هایش بماند،معلم اش اما سید علی میر افضلی بود)
 حرف هایم واقعا گم شده اند.رفته اند آن زیر زیر ها.ما هم دل و دماغ بیل زدن و ناز کشیدن نداریم فعلا.درِ دل مان را گره زده ایم و انداخته ایم اش کنار قفسه سینه تا شود آنچه که باید.
-+-
دور خودم را خط کشیده ام تا نزدیکم نشوم!
-+-
روزگاری است که روزهای بی مزه ای را طی می کنم.انگار جویدن آب در دهان!
-+-
از تاریخ تولدها تنها چند تایی را در خاطر دارم.آن هم از کسانی که بین همه آشنایان،دوست حساب می شوند.یکی شان چهارم آذر است و برای همین به رضا ی دوست داشتنی مبارک باد می گویم و برایش سر سلامتی و شادی و بزرگی آرزو می کنم.باقی حرف هایم بین خودم و خودش!
-+-
آخیش!

شورای نگهبان چشمانم اگرچه سر به زیر بودند اما در بررسی صلاحیت ات،نظارت استصوابی را کنار گذاشتند.تو تایید شدی.آمدی.بی قاعده،بی قانون؛ به عرصه رقابتی بی پایان!
رسانه ها با تو بیگانه بودند.تو خودت رسانه بودی!جنگ نرم لبخندت آهسته آشکار شد.انقلاب مخملین نگاهت،جمهوری دل را فتح کرد.
روز انتخاب ناگزیر بود.
از میان دست های بی شمار انتخاب اگرچه دست من،خنده های خالص تو را نشانه کرده بود؛اخم سایه های دور و بر،تلخی صراحت تو را بهانه کرده بود.
رسوا!لاقید!قانون حساسی قلبم را زیر پا گذاشتی.اغتشاش وجودم را فرا گرفت.چه خواب ها که آشفتند؛چه خیال ها که خفتند...
از آن بهار زرد هرچند روزها گذشته است اما هنوز سلول های سبز خاطره ات،گاه و بیگاه دست به شورش بر می دارند که:ما بی شماریم!!
...
بگو طرح هایشان را جمع کنند.ما جدای هم به هیچ وحدت دلی نمی رسیم..
-+-
- بعضی ها عادت دارند هر چیزی را با  برهان خلف اثبات کنند.یک "اگر ِ منفي"بگذارند اول هر خطی!حسن ظن هم زیاد بد نیست ها!
- آیا وقت آن نشده که یک نفس از این هوایِ سیاسیِ غبار آلودِ حال به هم زن(!) به در آییم؟!کلید پنجره های مهربانی کجاست؟رفقای دیروز،رقبای امروز،"..."فردا؟

...و کلی حرف دیگر که نمی دانم کجای این دل بی در و پیکر قایم شده اند يا گم شان كرده ام!

به دوربین غبطه می خورم که هر بار دیدی اش،خندیده ای...
-+-
این چراغی است که وقتی قرمز می شود باید کلمات را روانه کنی.حرف بزنی.متنی را که نوشته اند بخوانی.حواست باید جمع باشد.زیر و زبر نشود.کج و راست،کوتاه و بلند..
چند هفته ای است که صدایمان در رادیو مشهد پخش می شود.شنبه به شنبه با برنامه "خلوت روشن"
رادیو را همیشه دوست داشته ام.اگرچه هیچوقت بی قرارش نبوده ام اما دوستش داشته ام.زیاد.حالا که فرصتی دست داده و از بین همه آن ها که تست داده اند و از بین همه روزهای این یک سال و خرده ای که گذشت،فرصت گویندگی نصیبم ام شده است،دوست دارم نگه اش دارم.
سخت است.متن را حفظ هم که باشی تا چراغ قرمز می شود انگار جلوی حرکت سلول های مغز ات گرفته می شود.کاغذ سفید می شود،تو لال!
راه دارد البته.راهش این است که این دوران تکنیک زدگی طی شود.تکنیک بشود جزئی از وجودت.در تو هضم بشود.آنقدر که نخواهی به آن فکر کنی.بشود جزو اعصاب غیر ارادی ات!نفس بشود.پلک بشود!
عشق بشود برای مجنون!
-+-
این یکی را کاملا مطمئنم که عشق اصیل، راه خودش را پیدا می کند،حرفش را می زند،کارش را می کند و خوب هم دل نشین است.حالا هی بیا در این ادا بازیِ عاشقانه، تمرین کن که به طرف مقابل-مثلا- چه بگویی یا چه کنی تا در دلش خانه بگیری!دقیق هم که باشی و عین متن و حرکت تمرینی ات را که بگویی و بکنی،کار ات رنگ اصالت ندارد برادر جان!مثل این می ماند که وسط بازی فوتبال بخواهی از دروازه خودی تا دروازه حریف را با روپا زدن طی کنی تا همه مسحور تکنیک ات شوند!!
نه گلم!باید در لحظه بجوشد.بی مقدمه.در کسری از ثانیه.آنقدر درونی شده باشد که برای بروزش نیاز به قطع بازی،فکر کردن،انتخاب کردن و عملی کردن انتخاب نباشد!
این کارهایی است که در حین بازی-یک بازی واقعی-خود به خود یاد می گیری و انجام می دهی لابد!
-+-
من اگر بازیکن خوبی هم نباشم،مفسر خوبی هستم!!(مثلا!)
-+-
گمانم خدا از همان روز اول چراغ قرمز را روشن کرده و ما هم حواسمان نیست که همه حرفهایمان می رود روی آنتن!
-+-
جدی جدی دارد هر یک ماه یک بار می شود ها..

سال گذشته همین ایام در بشاگرد بودیم.با دوستانی که ذکرشان از حوصله این اتاق و من خارج است.خوب بود هر چه که بود.با آن جشن تولدی که گرفتند.مخلوط برگ های اکالیپتوس با کاغذهای صورتی چرکنویس بود که بر سر من ریخته شد تا تولدم مبارک باشد!کیک گندم درست کرده بودند!بخوانید همان نان که شکر و تخم مرغ بریزند داخلش.گفتم که؛خوب بود هر چه که بود.صافی و صداقت و ... قشنگ است.آن ها داشتند.خوبش را هم داشتند.نعمت مگر چیست؟همین که آدم برود و ....اصلا بی خیالش!حوصله حرف زدن نیست.

دوشنبه ۷-۸نفری از دوستان محبت کردند و تبریک گفتند که هیچکدامشان هم مشهد نیستند!این است حکایت غریبه ای در زادگاهش!دست همه شان هم درد نکند و ممنون.

-+-

آمدیم همین را بگوییم و برویم تا وقتی حال مان خوب بشود.کی اش را نمی دانم.شاد باشید.

پ.ن:کسی نیاید آه و ناله راه بیاندازد و دلسوزی بکند و ازین حرف ها که همه می دانید.اینجور مواقع  بیشتر از هر چیزی، خنده ام می گیرد :) باز هم ممنون